Zo snel gegaan!
Waar blijft de tijd? Vraag jij je dat ook vaak af?
Ineens is het alweer kerst; even knipperen en het is weer zomer.
Dan treedt de herfst weer in en beginnen de dagen opnieuw korter te worden.
En aan het eind van het jaar komt vaak het besef: wat is het jaar weer omgevlogen. Een moment om eens terug te kijken op alle gebeurtenissen. Wat heb je bereikt? Wat waren de vervelende momenten en, misschien nog wel belangrijker, wat waren de leuke momenten en waar ben je dankbaar voor?
Voor mij was het een heel fijn jaar. Zowel op het gebied van gezondheid en familie, maar ook zakelijk: mijn eigen bedrijf bestaat één jaar en in dat jaar heb ik heel wat moois opgebouwd.
In deze column lees je een terugblik en hoe het mij verging als kersverse zzp’er in de zorg in mijn eerste jaar.
Waar het allemaal begon...
Iets meer dan een jaar geleden werkte ik in de ouderenzorg, al ruim vijftien jaar als verzorgende IG.
Ik heb veel ervaring opgedaan en op diverse afdelingen met verschillende doelgroepen gewerkt. Alles vond ik leuk om te doen. Wel merkte ik dat ik niet iemand ben die jaaaaren op dezelfde afdeling kan werken. Zo nu en dan wilde ik weer iets nieuws. Binnen de organisatie kwam ik dan altijd op leuke plekken terecht, met fijne collega’s en bewoners. Iedereen kende mij en ik kende iedereen.
De laatste drie jaar werkte ik op de dagbesteding. Daar kwam, naast de zorg, meer begeleiding en het organiseren van activiteiten om de hoek kijken. Dat vond ik ontzettend leuk om te doen en ik begon mij te oriënteren of ik daar meer mee zou kunnen doen.
Het werken in een verpleeghuis is dankbaar, maar ook hectisch werk. Elke dag opnieuw is het een hele klus om bewoners gewassen en gevoed te krijgen, de nodige medische zorg te bieden en daarnaast ook nog aandacht te hebben voor hun welzijn. Vaak voelde ik mij na een werkdag wel voldaan, maar ook tekortschieten in de persoonlijke aandacht die bewoners zo hard nodig hebben. Dat gevoel werd steeds sterker, net als de drang om mijzelf verder te ontwikkelen in de begeleiding.
Ik begon mij in te lezen in het werk van een zzp’er in de zorg. In eerste instantie was het overweldigend om te zien wat je allemaal moet regelen en aantonen, want zzp’er in de zorg word je niet zomaar. Er zijn veel eisen, risico’s en hobbels te nemen. Toch zag ik het wel zitten en ik was in de luxe positie om mijn vaste baan op te zeggen en de kans te wagen.
Ik schreef mij in op een platform voor vacatures voor zzp’ers in de zorg en merkte al snel hoeveel vraag ernaar was. Vervolgens regelde ik mijn inschrijving bij de KvK, verzekeringen, een boekhouder en andere zaken die nodig zijn.
Mijn vaste baan heb ik opgezegd en hield voor de zekerheid een oproepcontract aan bij mijn werkgever — wat uiteindelijk totaal onnodig bleek.
En toen ging het snel!
Binnen no-time had ik al een berichtje op het platform waar ik mij net had ingeschreven. Niet van de doelgroep waar ik oorspronkelijk op doelde — namelijk ouderen die thuis individuele zorg en begeleiding nodig hebben — maar voor een kind. Dit kwam doordat ik op mijn profiel had aangegeven bekend te zijn met autisme en aanverwante problematiek.
Nieuwsgierig als ik was, besloot ik eropaf te gaan. Het klikte direct en mijn eerste “cliënt” was een feit. Vervolgens trof ik bij toeval een zzp-collega die mij wegwijs maakte en mij voorstelde aan meerdere gezinnen waar mijn hulp zeer gewenst was. Zo had ik binnen drie maanden een volledig cliëntenbestand en netwerk opgebouwd.
Ondertussen was ik druk bezig met het behalen van mijn bevoegdheden voor alle verpleegtechnische handelingen (dit moet elke twee jaar opnieuw en ook bij de start als zzp’er) en leerde ik gaandeweg manoeuvreren binnen deze doelgroep.
Met dank aan de vele fijne zzp-collega’s én de bereidheid van alle ouders om mij wegwijs te maken bij hun kinderen, heb ik inmiddels een stabiele basis opgebouwd.
Dit was een jaar van vernieuwing en investeren in mijzelf — iets wat ik lange tijd niet heb kunnen doen vanwege de medische situatie van onze dochter. Ook dat is sinds ongeveer drie jaar ‘stabiel’, en nu vallen alle puzzelstukjes weer samen.
Supertrots ben ik op waar ik nu sta, en ik hoop dit nog vele jaren met plezier te mogen doen!